Straatpraatjes: lekke banden en kapotte uitlaatdempers. Dat waren de dagen

Ik stond op het punt om een ​​lange rit naar het noorden te maken, dus ik deed de gebruikelijke pre-trip checks.

Volledig opgeladen telefoon? Ik heb het.

Routebeschrijving op Google Maps? Allemaal geladen en klaar om me te leiden.

AAA-kaart voor het geval het zijwaarts gaat?

Oh ja bruut. Het is er allemaal. Je wilt toch niet iets onverwachts tegenkomen waar je niet op voorbereid bent?

Een zou niet. Omdat je een hypervigilante idioot bent geworden over deze dingen. Je hebt de moed en het onwankelbare optimisme van je jeugd verloren.

Serieus, wat is er met mij gebeurd? Ben ik zojuist ouder en wijzer geworden, of ben ik onvrijwillig bezweken aan de al te beschermende armen van de kindermeisjescultuur?

Doet iemand in deze wereld van gps, pechhulp en snelkiezen nog iets met zorgeloze overgave?

Ik reed ooit helemaal alleen vanuit Waterville de diepe bossen van Moosehead Lake in in een slappe Ford Escort die niet gestart kon worden zonder te springen. Het had kale banden en een brandstofmeter die niet goed werkte. Het was midden in de nacht en ijskoud toen ik wegging, maar heb ik me ooit zorgen gemaakt dat ik ergens ten noorden van Greenville zou instorten en rillend zou sterven?

Nee meneer, dat heb ik niet gedaan. Ik zorgde ervoor dat ik de motor nooit uitzette en reed met een lied op mijn lippen en visioenen van geweldige tijden dansend in mijn dikke hoofd.

Mijn vrienden en ik gingen vaak lang na zonsondergang naar St. Georges, Canada. We reden meestal in mijn afgeleefde Chevy Vega, die nog steeds een reservewiel aan het rollen was van een recente lekke band en die behoorlijk ernstige front-end wiebelde toen je voorbij 45 mph kwam, wat je alleen aankon als je bergafwaarts ging.

We kwamen laat in Jackman aan en vonden de benzinestations gesloten, maar wat maakt het uit, toch? We hadden nog een goede kwartiertank en dat leek veel. Gooi de dobbelstenen en rijd door, zou ik zeggen.

Als je 17, 18 of 19 bent, hoef je je geen zorgen te maken over hoe het is om in de vroege ochtenduren zonder benzine te zitten op een donker en eenzaam stuk Route 201. Je gooit alle voorzichtigheid in de wind en stelt je voor hoe lief het wordt als net over de volgende heuvel de lichtjes van St. Georges Bars fonkelen.

Toen jij en de jongens op reis gingen naar Fiddler’s Convention in East Benton, besteedde je geen tijd aan het berekenen van de kansen om daar te komen, ook al zou je in een roestige auto rijden die om de twee mijl en uit de weg oververhit raakte olie lekte snel weg, hoe deze bij te vullen.

Je vertrok met blind optimisme, een dolgelukkig hart en een soort zorgeloos enthousiasme dat de komende vijf of zes jaar niet uit je kon worden geslagen.

Ik zou een dik boek kunnen schrijven over alle domme en roekeloze dingen die we deden toen we jong waren, en ik wed dat de meesten van jullie dat ook kunnen. In die gelukkige dagen zat je niet stil en dacht je na over wat er mis kon gaan, je ging eropuit en loste problemen op zoals ze kwamen.

Als je zonder benzine kwam te zitten op een bochtige zwarte weg, sms’te je niet om de pechhulp te bellen. Wat is een tekst? Wat is pechhulp?

Nee, toen die Pinto-motor uiteindelijk sputterde en stierf, speelde je steen, papier, schaar om te beslissen wie van je gekke vrienden drie kilometer moest lopen om een ​​huis met een gasfles te vinden.

Toen je radiatorslang barstte op een godvergeten weg over Kokadjo, wikkelde je die zuignap in elektrische tape en gebruikte je alle vloeistoffen die je kon vinden om de radiator bij te vullen. En dan bedoel ik ALLE VLOEISTOFFEN die je maar kunt bedenken.

Als je uitlaatdemper eraf viel tijdens een wandeling over de weg naar Bar Harbor (dempers zijn ooit van AL mijn auto’s gevallen), heb je niet gesleept, je kroop onder die met olie doordrenkte auto en maakte die roestige uitlaatdemper vast met een kleerhanger of waar je ook van gemaakt hebt, kan in de kofferbak kruipen.

Het is verbazingwekkend voor mij dat in deze moderne tijd, wanneer er iets misgaat op de weg, ons eerste instinct is om iemand te bellen of te sms’en om het te komen repareren. Dat wil zeggen, als uw slimme auto niet namens u belt of sms’t.

Met internet en smartphones in de hand zijn we misschien meer dan ooit voorbereid op noodsituaties, maar het voelt alsof al deze gemakken kosten met zich meebrengen; voornamelijk de mogelijkheid om dingen zelf aan te passen, aan te passen en op te lossen, zodat we vroeg of laat de beste tijden van het Lily Bay-jachtkamp kunnen bereiken.

Ik bedoel, wanneer heb je voor het laatst zelf een lekke band verwisseld? Wanneer was de laatste keer dat je vies werd en een Busch-bierblikje in tweeën sneed om de gekartelde opening op je kapotte uitlaatpijp te overbruggen?

Wanneer was de laatste keer dat u naar het midden van nergens ging zonder eerst uw bestemming in Google Maps in te voeren?

Het is niet dat we al die voorbereidingen en gemakken hebben waar ik zo spijt van heb, het is dat erop vertrouwen een manier van leven wordt.

Pechhulp krijgen via een handig 800-nummer is geweldig als je pech hebt, maar het avontuur had om vijf kilometer naar een boerderij te lopen en dan de gemene hond van de boer te trotseren om een ​​liter benzine te ruilen, ook zo aantrekkelijk.

Dat is waarschijnlijk de reden waarom ik zo graag in de dualsport race. Als ik het diepe bos in rijd, verliest mijn telefoon bijna altijd het signaal. Dus als ik vast kom te zitten in een enorm moddergat, vind ik ofwel een uitweg in mijn eentje of ik sterf midden in het moeras waaruit ik levend zal worden opgegeten door vliegende herten.

Een gruwelijk pad, zeker, maar dat soort dingen bouwt karakter op, en wat hadden we toen veel karakter.


Gebruik het onderstaande formulier om uw wachtwoord opnieuw in te stellen. Als je je account-e-mail hebt verzonden, sturen we je een e-mail met een resetcode.

Leave a Comment