Woog’s World: Westport en zijn What-aboutisms?

De Verenigde Staten is een natie die wordt geconsumeerd door what-abouts.

“Geweld met wapens is een epidemie! Geen school, theater, winkelcentrum, kerk of synagoge is veilig”, zeggen veel Amerikanen. “Maar hoe zit het met mijn recht om een ​​wapen te dragen om mezelf en mijn gezin te beschermen? Het staat in de grondwet!” Anderen verzetten zich tegen.

“De reproductieve rechten van een vrouw moeten worden beschermd. Roe v. Wade is 50 jaar geleden gesticht”, huilt een deel van het land. “Maar hoe zit het met het leven van een ongeboren kind?” antwoordt een ander deel. “Het leven begint bij de conceptie!”

“Jan. 6 was een opstand – een losbandige dag die de democratie bijna omver wierp’, zegt de ene kant. “Maar hoe zit het met Hunter Biden?”, antwoordt de ander. “Of de e-mails van Hillary? Of Benghazi?”

What-about-ism is bloedserieus. Onze politici, kabelnieuwsnetwerken en sociale media voeden zich ermee. Maar het is niet alleen gebonden aan nationaal nieuws. Iedereen in Westport kan spelen.


“De Cribari-brug moet worden hersteld”, zegt een groep bewoners. “Het is meer dan 130 jaar oud. Het is gevaarlijk. Het belemmert het autoverkeer erop en het scheepvaartverkeer eronder.”

“Maar hoe zit het met het verkeer dat een nieuwe brug met zich meebrengt?”, vragen anderen zich af. “Het moet groot zijn om aan de huidige normen te voldoen. Enorme vrachtwagens zullen proberen ze over te steken. Saugatuck zal verlamd zijn.”

Betaalbaar wonen is een klassieker. “We moeten onze voorraden diversifiëren”, zeggen voorstanders. “Westport moet mogelijkheden bieden voor senioren, leraren, politie en brandweerlieden, andere stadswerkers en jongeren.”

“Onze wegen en scholen zijn al vol”, antwoorden tegenstanders. “We kunnen al die nieuwkomers niet aan. Er is geen plek om ze allemaal te passen.”

Downtown is ground zero voor what-about-ism. “We moeten Main Street aantrekkelijker maken voor shoppers”, zegt een groep Westporters. “Laten we een voetgangersgebied proberen. Of breng meer buurtwinkels terug.”

“Maar hoe zit het met parkeren?” vraagt ​​een andere groep. “En het recht van winkeliers om hun investering te beschermen en te verhuren aan iedereen die daar wil zijn?”

What-about-ism wordt zelden opgelost – althans niet naar tevredenheid van beide partijen. Het is niet ontworpen om compromissen te sluiten. What-about-ism begint met het uitgangspunt dat het leven een spel is van winnaars en verliezers.

Het leven is ook een spel van gisteren en vandaag. Het wisselt tussen verleden en heden. Als iemand tegenwoordig klaagt over het leven, vinden we vaak een ‘hoe zit het’-voorbeeld om te bewijzen dat onze wereld toch niet zo slecht is.

Wanneer iemand zeurt over Compo Beach – de nieuwe badkamers verpesten het uitzicht vanaf de pickleball-banen; de prijzen voor de concessiestands zijn te hoog; de vuilnisbakken stromen over – we kunnen zeggen: “Maar hoe zit het met de stenen?”

Decennia lang – tot eind jaren vijftig – had Compo meer steen dan zand. Er was een gezamenlijke inspanning van de gemeenschap voor nodig om het het strand te maken dat we vandaag kennen. Niemand die zich deze tijd herinnert, zou de tijd willen terugdraaien.

Het verkeer is slecht – en wordt erger. Maar wat was er voordat de I-95 werd gebouwd? De Post Road was de enige route van New York naar Boston. Enorme vrachtwagens denderden dag en nacht door. Het was lawaaierig, stonk en gevaarlijk (bij een ongeval in de buurt van Sylvan Road kwamen vier brandweerlieden om het leven). De opening van de Connecticut Turnpike veranderde de stad bijna van de ene op de andere dag. We kunnen de autobaan om vele redenen haten – maar wat als hij nooit is gebouwd?

What-aboutism kan natuurlijk twee kanten op werken. Hoe zit het met het feit dat een treinreis met Metro North naar New York nu langer duurt dan toen onze ouders en grootouders pendelden? Ja, maar hoe ongemakkelijk waren die treinritten op de failliete lijnen New Haven en Penn Central destijds?

Oké, maar hoe zit het met de barwagen? Het was een geweldige instelling en een groot verlies. Ja, maar hoe zit het met al die dronken forensen die wegrolden en vervolgens probeerden naar huis te rijden?

Maar hoe zit het met de vrouwen die ze hebben opgehaald? Beide ouders hoefden toen niet te werken om het leven in Westport te kunnen betalen. Maar hoe zit het met alle vrouwen die hun carrière hebben opgeofferd om hun kinderen op te voeden? Maar hoe zit het met de kansen die vrouwen nu hebben om te genieten van een bevredigende carrière? Maar hoe zit het met de eisen van die carrières terwijl je vaak nog de last van het opvoeden van kinderen draagt? Maar hoe zit het met het feit dat zoveel mensen thuiswerken? Maar hoe zit het met de reden waarom ze het doen: een wereldwijde pandemie?

What-about-ism kan een konijnenhol zijn. Maar hey, hoe zit het met konijnen? Ze zijn schattig en knuffelig. Maar hoe zit het met de schade die ze aanrichten aan onze moestuinen? Maar hoe zit het met het feit dat ze hier eerst waren? Maar wat als we hier nu zijn?

Er komt geen einde aan het what-about-isme. Je kunt het niet stoppen Maar wat als je probeert…

Dan Woog is een schrijver uit Westport en zijn “Woog’s World” komt elke vrijdag uit. Hij is te bereiken via dwoog@optonline.net. Zijn persoonlijke blog is danwoog06880.com.

Leave a Comment