Zet het groene biertje neer en geniet van een rustige pint met Clannad-muziek

Voor veel Amerikanen is 17 maart de dag om aan de slag te gaan en LARP Flogging Molly’s slordige volkslied “Drunken Lullabies” uit te halen, terwijl ze groen bier drinken en doen alsof ze jiggen. Als je liever je lever en je waardigheid wilt beschermen tegen de toorn van St. Patrick, raad ik je aan een stille pint in te schenken en naar Clannad te luisteren.

Clannad, opgericht in het graafschap Donegal in het begin van de jaren zeventig, bestaat uit Moya, Ciarán en Pól Brennan, samen met hun ooms Noel Duggan en wijlen Pádraig Duggan. Je kent waarschijnlijk de jongere zus van de Brennans, Enya, die de familieband verliet toen ze in de twintig was om een ​​enorm succesvolle solocarrière na te streven (ze is naar schatting uitverkocht 80 miljoen records wereldwijd). De leden van Clannad groeiden op in een van de Ierse Gaeltacht-regio’s, waar de overheersende taal nog steeds Iers is. Deze tweetalige opvoeding wordt weerspiegeld in de traditionele volksmuziek van de groep, die Engelse en Ierse teksten met elkaar verweeft.

Hoewel Clannad vooral bekend staat om spacey new-age composities die meer herinneren aan Enya’s doorbraak “Orinoco Flow” uit 1988, dan aan welke traditionele Ierse muziek dan ook, zijn de helderste plekken in de catalogus de momenten waarop ze hun Gaeltacht-wortels van de band benadrukken. Hun titelloze debuut uit 1973 combineert zachtjes harp, akoestische gitaren, piano, mandoline, contrabas, tin whistle en Moya’s leadzang. Het is geworteld in de oude stijl, maar nummers als “Siúbhán Ní Dhuibhir” laten zien dat zelfs Clannad de percussieve, jazzy invloed van de jaren ’70 niet kon weerstaan ​​(plus hun cover van “Morning Dew” klinkt als Joni Mitchell voor Crosby, Stills, Nash & jong).

Het album bevat ook het betoverende bonusnummer “An Bealach Seo ‘tá Romham” waarin Clannad doet waar Clannad het beste in is: traditionele muziek verpakken in moderne arrangementen zonder de mystieke kwaliteit te verliezen die klinkt alsof het weerklinkt in het legendarische rijk van Tír na neg. Moya tokkelt op de harp en zingt over “Journey to the Grave” in het Iers, terwijl haar broers en ooms harmoniseren, haar voeten beukende ritmes terwijl ze gitaar, contrabas en mandoline spelen. Tinwhistle doorboort de folky melodie als het kokende hete gekrijs van een kokende ketel, en het barokke geluid van een koortsig klavecimbel mengt zich in de strijd.

Haar opvolger uit 1975, Clannade 2, houdt zich bezig met beklijvende ballads met onverwachte wendingen, zoals de bizarre elektrische gitaarsolo in het midden van “Dhéanainn Súgradh”. Zodat dingen niet komen tot modern, het wordt begeleid door een duellerende fluit terwijl Moya nog steeds de harp op de achtergrond speelt. Het is volkomen vreemd, maar dat is precies waarom de muziek van Clannad zelfs vandaag de dag nog zo innovatief klinkt – ze haalden die oude geluiden uit hun huis aan de noordwestkust van Ierland en presenteerden de metaforische druïde met een elektrische gitaar.

1976 Dulaman is Clannad’s beste plaat, genoemd naar het openingsnummer, dat een vertolking is van een Iers volksliedje over zeewier (dat vroeger werd verzameld en gegeten, vooral tijdens hongersnoden). Deze oceanische invloed loopt door het hele album: de hoes is een foto van een strand bij eb, met op de voorgrond een tafel met kandelaars omgeven door zeewier. De band staat in de verte en bekijkt het tafereel van verre. “Two Sisters” herschept de oude Ierse moordballade over twee zussen die verliefd zijn op dezelfde man, totdat de jongere vrouw een zout lot ontmoet: “As they were a-walking by the foamy brim/The elderst duwde de jongste erin.” Moya zingt het brute verhaal met donkere Ierse humor onder een verontrustend vrolijke instrumentale begeleiding.

Clannad had commercieel succes in 1982 met Theme from Harry’s spel‘ wat letterlijk het onderwerp was van een Brits tv-programma Harry’s spel. Het is het sonische equivalent van te veel droogijs, en vertegenwoordigt de constante zoektocht van de band naar gemakkelijk te luisteren, synthesizer-zware Keltische pop die soms behoorlijk cheesy is (zie Bono’s gastoptreden in 1985’s “In a Lifetime”, yikes). Maar het werkte voor haar: 1983 magische ring ging goud, en andere industriële prestaties volgden – meer populaire platen, meer tv- en film soundtracks en een Grammy.

Hoewel ze nu worden beschouwd als pioniers van het New Age-genre, was de grootste prestatie van Clannad misschien het smeden van de rivier die het traditionele Ierland van de populaire cultuur in die vroege jaren scheidde.

Leave a Comment